Vroeger spaarde je als je iets wilde hebben. Je spaarde je suf. Eindeloos je geld tellen, of het niet stiekem meer was geworden en kwijlen bij het plaatje in het speelgoedboek. En bij de etalage van de speelgoedwinkel of de electronicawinkel in de etalage kijken met een zo zielig mogelijke blik in de hoop dat de winkeleigenaar medelijden met mij zou krijgen en mij het felbegeerde object (walkman, rubberboot of metaaldetector) gewoon zou geven. Dat is nooit gebeurd. Sparen zou ik! En als dan na jaren de spaarpot tot de nok toe gevuld was was daar De Grote Dag.
Met pa of ma, en later zonder, keerde ik de pot om op de balie en met een lege pot en De Doos Met Inhoud keerde ik huiswaarts. Dagen van intens geluk zouden volgen. Ik herinner me nog de geur van mijn eerste radiocassetterecorder. Mijn nieuwe laptop ruikt ook zo.
Die aankoop ging trouwens heel anders.
Op maandag zei ik tegen Lief: misschien moest ik toch eens een nieuwe laptop kopen. Deze doet het alleen nog als je twee wasknijpers met een afstand van 2 cm aan de linkerkant van het scherm klemt, je ongeveer 20 minuten de tijd hebt alvorens die opgestart is en waarvan enkele letterknopjes er af zijn gepeuterd door een baby die inmiddels naar groep 3 gaat.
Dus op dinsdagochtend zei ik tegen Lief: kom, we gaan. We dwaalden wat rond in de Mediamarkt en een uurtje later pinde ik zonder blikken of blozen een nieuwe minilaptop.
Ik was blij, zeker. Ik ben het nog. Ik kan er zelfs muziek mee luisteren, ook die uit 1984.
Maar het haalt het niet bij het gevoel van die radiocassetterecorder. Hoe rijkdom ook iets arms heeft.
