In de schoot geworpen
Toen ik mijn een verhaallijn voor mijn nieuwe chicklit zocht besloot ik een doktersromannetje te schrijven, waarin zij de dokter is en hij de schoonmaker.
Ik maakte van haar een psychiatrisch arts, eerst in Amsterdam, maar daar speelde m'n vorige verhaal zich ook al af dus ik maakt er Groningen van, zij werkt in het UMCG.
Ik ben daar zelf nooit geweest, dus ik had al bedacht dat ik eigenlijk iemand die daar werkt moet interviewen voor de talloze details, de omgeving en de terminologie. Dat het in Groningen speelt is niet echt belangrijk, het is allemaal decor, achtergrond, maar ik vind wel dat wát ik schrijf, moet kloppen. Maar hoe kwam ik aan een psychiatrisch arts in het UMC in Groningen? De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar nog niet echt moeite voor heb gedaan. Eerst maar eens schrijven, dacht ik zo.
Gisteren op de expositie was het behoorlijk druk. Ik was er de hele dag. Een jonge vrouw en een jonge man bekeken alles en ploften daarna met een pannenkoek naast me aan de tafel waar kinderen een poging deden om Het Langste Diner Ter Wereld te tekenen.
Ik raakte met ze aan de praat.
Vroeg wat ze deden.
En zij vertelde: ik ben psychiatrisch arts in het UMC in Groningen.
En nu gaat zij delen van mijn verhaal lezen en aanvullen/verbeteren waar nodig. Geweldig!
Posted
by Iris Boter
