en we noemen het...

Vanmiddag zat ik in de zon, zonder jas, met mijn benen omhoog een boek te lezen. Naast mij een kopje thee. En ik noemde het: werk.   Want dat was het. Kinder- en jeugdboeken lezen hoort erbij, en ook Grotemensenboeken. Inspiratie opdoen, de kunst afkijken, voorbeelden van hoe het wel en niet moet.   Ik las: Ongelukkig Verliefd van Imme Dros.   En aan mijn andere kant lag mijn memorecorder, die ik sinds kort heb, om ingevingen in te spreken als er geen notitieboek voorhanden is en soms omdat het sneller gaat. En ook omdat gesproken woord uit een ander vaatje komt dan geschreven woord, waardoor er soms verrassende dingen ontstaan.   En ik héb me toch hard gewerkt, vanmiddag!