de asymmetrische minnaar
Hoe gaat het schrijven voor NaNoWriMo?
Het valt me mee en tegen.
Het aantal woorden dat je per dag zou moeten schrijven (1667) valt tegen, ik lig ietsje achter op schema, soms moet ik het er echt uit persen. Ook heb ik toch weer een paar grote illustratiepdrachten, waar ik geen nee tegen kon zeggen.
Zoals ik al eerder schreef ben ik eerder te kort en te beknopt van stof, dan te langdradig, alsof ik de lezer niet te lang wil lastig vallen met mijn verhaal.
Met als gevolg dat het soms te afstandelijk is.
Dit is dus een hele goeie oefening voor me.
Om aan het aantal woorden te komen begin ik soms maar gewoon onzin te schrijven, en tot mijn stomme verbazing blijkt er dan toch elke keer weer wat moois uit mijn brein te komen:-)
Op de website van the National Novel Writing Month bevindt zich een programmaatje dat heet "Write Or Die". Je schrijft dan een van te voren gekozen aantal woorden in een bepaalde tijd, bijvoorbeeld 500 in tien minuten. Dat dwingt je om door te schrijven en het werkt echt!
Ik zal weliswaar straks ongeveer de helft weg kunnen gooien, maar dat betekent wel dat ik zo'n 25.000 woorden bruikbare tekst overhoud.
Wat me ook meevalt is om op papier te schrijven (in de trein en in een café'tje en naast mijn gezinnetje op de bank, het kan echt allemaal!). Ik was het ontwend, maar ik hou dat notitieboekje er zeker in!
Ik ben begonnen met het idee van een vrouw die alles heeft en toch niet echt tevreden is, en inmiddels heb ik me al behoorlijk laten verrassen door de ontwikkelingen.
Gewoon beginnen met schrijven en als het niet wil: stug doorschrijven zonder je om het eindresultaat te bekommeren, is wat ik in elk geval iedereen zou willen meegeven die wil schrijven. Ik schrijf soms gewoon twintig zelfstandige naamwoorden achter elkaar met het verhaal in mijn achterhoofd en dan komt er toch altijd weer een zin of een dialoog uit voort.
De voorlopige titel luidt: "de asymmetrische minnaar" en ik heb voor het goeie gevoel (en de self fulfilling prophecy...:-) ook alvast een cover ontworpen.
Posted
by Iris Boter
