De eerste twaalfduizend woorden van mijn nieuwe verhaal in wording zijn per email onderweg naar de uitgever.
Het is wederom erg spannend. Het is geen chicklit, maar een serieus verhaal bedoeld voor jonge volwassenen, zeg maar vanaf 16 jaar. Ik hoop enorm op een positieve reactie, want dat betekent dat ik helemaal los kan gaan en het verhaal kan gaan schrijven met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat het uitgegeven wordt.
Mensen vragen wel eens wat ik liever doe, illustreren of schrijven. Het eerste is mijn werk en dat doe ik vrijwel uitsluitend in opdracht. Zomaar wat tekenen voor mezelf is (jammer genoeg eigenlijk) al heel lang niet meer gebeurd.
Het fijne van in opdracht werken is dat de kaders heel duidelijk zijn: dan en dan moet het af, het formaat, kleur of zwart wit, zoveel tekeningen en dit is het verhaal. En ik krijg er zo- en zoveel voor betaald. En, niet onbelangrijk: er zit iemand op te wachten. Je doet het ergens voor.
Met schrijven is dat anders. Ik vind het nog altijd raar/moeilijk om het "mijn werk" te noemen en ik zeg ook niet vaak dat ik schrijver ben, ondanks 15 boeken op mijn naam. Dat komt trouwens ook door het calvinistische feit dat ik er niet zoveel mee verdien als met het illustreren, "dus" is het minder werk en meer liefhebberij. (zegt de Calvinist in mij).
Ik schrijf vanuit mezelf, ik doe het in de vakanties en in de avonden naast Lief op de bank (met mijn nieuwe mini-laptop!), het is soms bijna verslavend. Ik ben er veel meer mee bezig. De kaders liggen niet vast: het kan overal over gaan en ik weet niet eens of er wel iemand op zit te wachten.
Dat maakt het vrijer, ik kan dichter bij mezelf blijven, maar het is ook lastiger, want ik twijfel veel meer. Over alles. Is het goed zo, moet het niet anders, zit er wel iemand op te wachten, zal dit schrijfsel ooit een boek worden? Dat maakt het een stuk intensiever. Maar ik geloof ook dat het meer voldoening geeft, als het uiteindelijk lukt.
Nog even geduld!
