About Me

www.irisboter.nl
www.hieriziriz.hyves.nl/
www.twitter.com/Iris_Boter

Contributors
Archive
2011 (22)
2010 (23)
2009 (40)
Archive for

June 2010

 

Een bijzonder gesprek

 

Soms heb je opeens onverwacht een gesprek met iemand, zomaar. Een gesprek dat meteen onder je huid kruipt.

 
Iemand uit een ander land, die nog maar vijf jaar hier is, en zo verschrikkelijk zijn best doet om het hier te redden. Met een positiviteit en een optimisme en een energie waar menige Nederlander een voorbeeld aan zou mogen nemen. 
Iemand met een verleden waarvan ik me waarschijnlijk geen voorstelling kan maken. Hij kende geen woord Nederlands, maar schrijft nu gedichten in deze voor hem vreemde taal en zelfs vreemde letters. Iemand met veel talent, maar geen geld om hier een opleiding te volgen.
 
 
Dan voel ik me wel even heel erg Dik. Heel Verwend. Maar vooral heel erg gezegend. Met een opleiding, een huis, veel warme mensen om me heen, een gezin, genoeg eten en een veilig land waar je mag zeggen wat je wilt, waar je mag worden wat je wilt. Waar je mag zijn wie je bent.
 
En dat met deze muziek op de achtergrond.
 

Posted by Iris Boter 
 

Zomer in de stad

Summer in the city is uit!

Een heerlijk strandboek vol warme verhalen van Iris Boter, Mariëlle Bovenkamp, Marijke van den Elsen, Jolanda Hazelhoff, Petra Kruijt, Els Ruiters en Rianne Verwoert.
 
Nu te koop voor een heel zacht prijsje, slechts 4,95, met kortingsbonnen voor andere boeken! Uiteraard ook te koop in de boekwinkels.

Posted by Iris Boter 
 

Waarom vind ik nooit een haar?

Iris

Filosofische overpeinzingen tussen twee boeken in 
  
Een mens verliest per dag zo'n 50 tot 100 haren. Laten we uitgaan van 50. Dat betekent dat er alleen al in Nederland minstens 80 miljoen haren het luchtruim kiezen.
Alleen in Kampen zijn dat er anderhalf miljoen.
In mijn straat pak em beet twintigduizend. Per dag.
 
De meeste mensen zullen wel hun meeste haren verliezen binnenshuis, laten we zeggen 90%. Dat betekent dat er in mijn straat tweeduizend haren per dag los komen. Dat zijn er 730.000 in mijn straat in een jaar tijd.  
En als je bedenkt dat haren maar moeizaam vergaan, moet er werkelijk enkele tientallen miljarden losse haren zijn.
 
Maar hoe komt het dan dat ik slechts zelden een haar buiten zie? Niet in de bomen, de struiken, niet in mijn spaken gewikkeld, niet in een hoekje bij elkaar gewaaid, niet in de sloot of tegen de stoeprand.
Als het waait kom ik nooit thuis met mijn haar vol andermans haren.
Als ik boodschappen heb gedaan hoef ik er vrijwel nooit eentje tussen uit te trekken.
 
Waar blijven al die haren?

 

 
 

Posted by Iris Boter 
 

afgewezen II

Veel reacties gekregen op mijn vorige blogje.
Daarvoor hartelijk dank. Het is waar wat Mies zei: er zijn meer boeken uitgegeven dan afgewezen. En inderdaad 'juf' Andrea: ik moet me niet op mijn kop laten zitten.

  
Ik besefte later ook wel dat dit logje een beetje overdreven zou kunnen overkomen voor bijvoorbeeld mensen die nog nooit iets uitgegeven hebben en dat al heel lang proberen, of iets anders willen. En dat snap ik ook heel goed, het blijft altijd in het creatieve proces zo dat je nooit klaar bent, altijd een stapje verder wilt, je je wilt ontwikkelen en als je dan een stap blijkt te willen zetten die net buiten je bereik ligt, frustreert dat, of je nu aan het begin staat of halverwege.

  
Maar ook dit is waar: als het moeilijk wordt, betekent dat dat je op je grens gestuit bent. En dat als je nú doorzet, er werkelijke stappen gezet gaan worden. Dus: doorzetten en dat ga ik dan ook doen.

  
Ik heb na de afwijzing van mijn roman een goed gesprek gehad met mijn uitgeefster, en wel zo eentje die me enorm motiveerde om met frisse moed weer opnieuw te beginnen. Ik ben heel blij met een uitgeefster die zoveel vertrouwen in me heeft.

  
Eerst maar eens de komende tijd heel veel lezen, lezen en nog eens lezen. En mooie liedjes luisteren. 


 
 

Posted by Iris Boter 
 

afgewezen

Deze week twee afwijzingen ontvangen. Eentje van het rommeltekeningenboek, en van de roman waar ik tijdens de Nationale RomanSchrijfMaand november vorig jaar aan begonnen was en waar ik zelf tamelijk enthousiast over was.  

Troeptekening
Dat doet best even pijn. Want zo zeker sta ik niet in mijn schoenen, ondanks de vele positieve berichten die er over mijn andere verhalen verschenen zijn. De emmer met zelfvertrouwen loopt een flink stuk leeg en het duurt altijd weer even voor ie weer gevuld is.
 
Zelfs een mooie recensie over Gelukkig Gestoord als deze  helpt maar een beetje.
Want misschien kan ik het inmiddels wel niet meer.
 
Maar: uithuilen en opnieuw beginnen, met goede moed.
De komende tijd ga ik eerst maar eens heel veel lezen en inspiratie opdoen.

Posted by Iris Boter 
 

inspiratie

Mensen vragen me wel eens, of ik wel altijd inspiratie heb voor m'n boeken en waar ik mijn ideeën vandaan haal. Gelukkig heb ik eerder last van een teveel aan ideeën en een gebrek aan tijd, dan een gebrek aan ideeën. Ik heb zelfs de gewaarwording dat die ideeën naar mij toekomen, in plaats van andersom! Er kan in 1 moment een nieuw boek zijn ontstaan. Soms een kant en klaar idee, vaker een prachtig uitgangspunt.

 
Ik heb dan ook een enorme Ideeënlijst. Die ingevingen zijn net kleine kinderen, ze zeuren aan mijn hoofd, wanneer ze nu eindelijk eens aan de beurt zijn om uitgewerkt te worden. Ik vind het jammer dat ik niet meer tijd heb.
  
Afgelopen weekeind reden we een heel eind over de snelweg en op een van de meest troosteloze plekken die ik maar kan bedenken stopten we even; een parkeerplaats langs de snelweg.
En terwijl het verkeer aan de ene kant voorbijraasde en aan de andere kant stinkend en tergend langzaam voorttrok, voelde ik opeens dat ik werd aangekeken.
 
  
Door deze wezens:
Ogenboom2
Ogenboom
En floep. Daar was er weer een. Een boek over bomen die alles of zelfs meer kunnen zien dan wij mensen.
En zie ik daar nou zelfs een traan?
 
 
 
 

 

Posted by Iris Boter