Archive for

March 2010

Op reis

Troeptekening

Zojuist heb ik deze troeptekening op de bus gedaan, samen met de schetsen en het verhaal. Niet per mail, maar ouderwets per post. Naar de uitgever waar De Kat Die Niet Van De Bank Af Wilde ook uitgekomen is (Lanoo).

Dit boek heet voorlopig: En nu eens andersom! Het gaat over twee kinderen die een dagje ruilen met hun ouders. Zo loopt dat ongeveer af.....:-)

Het klaarmaken van zo'n pakketje komt nogal nauw. De printjes moeten kaarsrecht. De envelop brandschoon. De brief perfect. Ik mag tijdens het klaarmaken van dit pakket geen enkele  negatieve gedachte hebben over het boek, alleen maar positieve, over hoe het eruit komt te zien. En niet óf ie uit gaat komen, maar wanneer.

Onderaan die brief zet ik mijn handtekening met de enige pen die daarvoor in aanmerking komt: de vulpen die ik heb gewonnen met een schrijfwedstrijd, mijn gelukspen. Heb ik natuurlijk wel eerst mijn handen gewassen.
Postzegels erop, dichtplakken, en da moet ie meteen op de bus. Dat heb ik dus een kwartiertje geleden gedaan en morgen gaat ie op reis. Naar België.

En als ik dan zeker weet dat ik alleen voor de brievenbus sta, zeg ik hardop (dat moet): succes! Zet hem op!

Ben benieuwd.

Het is helaas niet zo dat als je eenmaal bij een uitgever iets uitgegeven hebt, een volgend boek automatisch ook uitgegeven wordt. Er zijn wat verschuivingen geweest wat redacteurs en uitgevers betreft, en het boek van de Kat was nou ook niet echt een bestseller. Dus het blijft spannend.

Posted by Iris Boter 

en we noemen het...

Vanmiddag zat ik in de zon, zonder jas, met mijn benen omhoog een boek te lezen. Naast mij een kopje thee. En ik noemde het: werk.   Want dat was het. Kinder- en jeugdboeken lezen hoort erbij, en ook Grotemensenboeken. Inspiratie opdoen, de kunst afkijken, voorbeelden van hoe het wel en niet moet.   Ik las: Ongelukkig Verliefd van Imme Dros.   En aan mijn andere kant lag mijn memorecorder, die ik sinds kort heb, om ingevingen in te spreken als er geen notitieboek voorhanden is en soms omdat het sneller gaat. En ook omdat gesproken woord uit een ander vaatje komt dan geschreven woord, waardoor er soms verrassende dingen ontstaan.   En ik héb me toch hard gewerkt, vanmiddag!

Posted by Iris Boter 

Zelfgebreid!

Soms overschat je je kind, en soms onderschat je je kind.

In de vakanties gaat Anne 1 dag naar de BSO en de laatste keer waren de grotere kinderen, ook de jongens, aan het vingerbreien. Een soort punniken maar dan met je vingers. Het zag er erg leuk uit.

Annes juf had vandaag een studiedag en toen wij even in de stad waren heb ik een paar bolletjes wol gekocht om dat ook eens te proberen. Op internet vond ik meteen een goede uitleg en Anne wilde het natuurlijk ook doen. Het leek me nog wat te priegelig voor haar. Tot mijn verbazing lukte het haar meteen en ze breide haar eigen, roze sjaal!

Ik ben het nu zelf ook aan het doen: leuk!

(download)

Posted by Iris Boter 

voorlezen!

Vanmiddag was ik met Anne naar de plaatselijke ronde van de Nationale Voorleeswedstrijd, van alle schoolkampioenen in Kampen. Eentje ervan (een buurmeisje dat een paar huizen verder woont) las uit een boek van mij, Sanne Gaat Solo, en dat wilde ik natuurlijk meemaken!
Het ging hartstikke goed, en ze werd tweede!

Anne vond het erg leuk, al duurde het een beetje lang en na al dat voorlezen vroeg ze: Maar mam, jij leest mij toch vanavond nog wel voor?

Die arme schat was bang dat het voorleeskruit voor die dag al verschoten was!

3107163
.
9789021666617
Natuurlijk heb ik haar zojuist voorgelezen, dat doen we al vanaf dat ze héél klein was elke avond.
Op dit moment is het Saskia en Jeroen, jeugdsentiment voor mij en spannende kinderavonturen voor haar. De boekjes zijn opnieuw verschenen met tekeningen van Harmen van Straaten, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik die van Rien Poortvliet beter vind. Die nieuwe vind ik een beetje te slordig en de kinderen te inwisselbaar voor zijn andere tekeningen.
Maar dat zal ook wel door dat jeugdsentiment komen:-)

Posted by Iris Boter 

Moeizaam

Omslag

In november heb ik meegedaan aan NaNoWriMo: schrijf een roman van 50.000 woorden in één maand. Dat is me erg goed bevallen, de intuïtieve en non-kritische manier van schrijven heeft veel moois opgeleverd.
 
Werktitel: de asymmetrische minnaar.
 
Nu ben ik met de uitwerking bezig en dat vind ik een stuk lastiger.
Het kan allemaal zo mooi in je hoofd zitten, (en er uitgebraakt zijn) er voor anderen leesbaar en spannend geheel van te breien is vers twee.
Vooral moeilijk vind ik de goeie toon te pakken krijgen. Niet te moeilijk, niet te makkelijk, niet te gewild literair, niet te kinderlijk, niet te frivool, niet te direct, niet te poëtisch en niet te cynisch.
 
De innerlijke criticus, die ik in november mooi de mond gesnoerd had, spreekt nu volop mee en soms een beetje te. Dacht ik gisteravond nog: nu heb ik eindelijk de goeie toon te pakken, vanochtend dacht ik alweer: wat een gezeur heb ik geschreven.
 
Ik laat het nu wederom een paar dagen rusten. Wie weet helpt het als ik er weer wat frisser tegenaan kijk.
Of zou (een beetje) twijfel gezond zijn? Zodat je in elk geval niet op routine vaart, je echt ergens mee aan het worstelen slaat en in de krochten van je ziel rondwaart? Ik denk het eigenlijk wel.
Het zal in elk geval wel érgens goed voor zijn.

Posted by Iris Boter