Mensen, wat een heerlijke dag vandaag. Deze foto's hebben geen woorden nodig! En hierna thuis de open haard aan en warme chocomelk met slagroom gemaakt.
Ik houd van wachten. Nee, niet het wachten op een meisje dat haar schoenen nergens kan vinden terwijl we vijf minuten geleden al op school hadden moeten zijn. Niet het wachten op een telefoontje waar veel van afhangt. Niet het wachten op een pakketje waar je erg naar uitkijkt. Maar het wachten op een bus. Op de trein. Tot je aan de beurt bent bij de tandarts, de gordijnspecialist, de bank. Dat verplichte nietsdoen waar je zelf nooit de tijd voor neemt. Heerlijk vind ik het. Gedachten die vrijelijk alle kanten op kunnen en mogen stromen, zonder dat ik iets anders moet. Want ik kan immers niets anders. Een vriendin met een jong zoontje zei ooit: in de wachtkamer bij de dokter moest ik wachten. Het kon me niet lang genoeg duren. Een rustpunt in de dag. Zelf dit rustpunt creeëren werkt niet. Ik kan gaan zitten en denken: nu doe ik een half uur niets. Maar dan komen ze, de moetjes: ik moet nog een telefoontje plegen. Ik moet de was nog ophangen. Ik moet nog een boek schrijven. Ik moet de wereld nog verbeteren. En weg is je rust. Want het is niet verplicht, die rust. En dus kun je je er niet aan overgeven. Ik niet tenminste. Ik moest hieraan denken toen ik mijn dochter gisteren beloofd had om bij haar zwemles te kijken. Normaal is dat een vader-dochter ding, maar allez, ik ging mee. Drie kwartier bracht ik door in een warme, vochtige ruimte met een bedwelmende kakafonie aan geluid. Een weldaad voor de geest. Volgende week ga ik weer mee.
Schrijf een roman van 50.000 woorden in één maand. Dat is wat Nanowrimo is en dat is wat ik in november gedaan heb. Ik vond het bijzonder leuk en inspirerend. En nu is het december, maar het verhaal laat me niet los. Ik probeer nu veel te lezen, en dat doe ik ook, maar steeds vallen me weer zinnen of wendingen te binnen en die schrijf ik natuurlijk meteen op. Binnenkort wil ik mijn verhaal weer tevoorschijn halen, alles schrappen wat me niet bevalt, en heel veel herschrijven, en verder gaan! Uiteraard is mijn uiteindelijke doel om het aan een uitgever aan te bieden. Daar droom ik stiekem van. Wie weet! Intussen heb ik een paar leuke illustratieopdrachten, waarvan eentje voor een uitgeverij in België. Het is een soort Nanowrimo, maar dan tekenen: 538 illustraties en ze moeten eind december klaar. Het gaat vrij snel: een bal, een pop, een schoen, een kip. En ik vind het geweldig, zoiets! Niet teveel nadenken, uitzendinggemist op mijn pc, kopje thee erbij en tekenen maar. Ik volg de hele serie De Oorlog intussen. Wat heb ik toch mooi werk!
