Verhaal verstuurd, varen maar!
Zo. Tien minuten geleden heb ik de eerste versie van mijn manuscript "Gelukkig Gestoord" naar de uitgever verstuurd. In plaats van de beoogde 60.000 woorden telt het maar liefst 70.000.
Ik ben benieuwd naar de redactieronde. Ik heb inmiddels geleerd, dat een verhaal daar alleen maar (veel) beter van wordt. De belangrijkste persoon in het leven van een schrijver is de redacteur, en dat is dacht ik een citaat van Renate Dorrestein.
Het zal nog wel veel werk opleveren, maar dat heb ik er graag voor over, hoewel het niet altijd leuk is om stukken eruit te halen of te herschrijven. Maar in zeer veel gevallen heeft de redacteur gelijk en als je zelf zo "in" je verhaal zit, zie je sommige dingen gewoon niet helder meer. Zo liet ik in mijn vorige boek Reünie in Rome de hoofdpersoon op een terrasje een cappuchino bestellen. Daarna volgde een scene, en vervolgens rekende ze een thee af met de ober. Een detail, maar als je het als lezer opvalt is het zeer storend.
Iets anders wat zij wel zag en ik niet was, dat de hoofdpersoon haar kat naar haar leraar wiskunde genoemd had omdat ze verliefd op hem was. Op een andere plek schreef ik dat ze de kat kreeg toen ze 11 was, maar dan.. krijg je nog geen wiskunde. Zulk soort dingen zie je gewoon vaak zelf niet, omdat je ofwel op de verhaallijn let, of op de spelling.
Iets heel anders is dat wij onlangs een zeilboot hebben gekocht. Instant-vakantie. Hij ligt op 15 minuten fietsen op een leuke jachthaven met een camping erbij. We hebben hem nog maar kort, vanmiddag zijn we even geweest zonder te varen, alleen maar een beetje zitten, hangen, filosofisch over het water staren en koffie drinken. En daar had ik al een vakantiegevoel bij!
In de winter zal er wel niet veel gevaren worden, maar in het voorjaar des te meer. En alleen hangen is ook leuk, hoewel de boot er ook uitgaat.
Mijn echtgenoot en ik hebben eindelijk een gezamenlijke hobby! :-)
Posted
by Iris Boter
